Tag Archives: Lening

Doen waar je goed in bent….

Posted on by
Reply


Zorgverzekeraar CZ heeft een zwarte lijst gepubliceerd van ziekenhuizen die niet aan bepaalde kwaliteitseisen voldoen ter dekking van borstkankerbehandelingen. Het gevolg is dat die ziekenhuizen geen contract krijgen voor het komende jaar. CZ bestuursvoorzitter Wim van der Meeren gooit nog wat extra olie op het vuur door te stellen dat ieder jaar de lat hoger komt te liggen om een verdere kwaliteit slag af te dwingen. Zijn doel is om ziekenhuizen te bewegen zich te concentreren op behandelingen en zorg waar ze goed in zijn.

Dat is natuurlijk vervelend als je als patiënt dicht in de buurt van zo’n ziekenhuis woont en nu moet uitwijken naar een verder gelegen zorginstelling. Maar wat is de relevantie van die extra kilometers in ons kleine landje, als je daarmee betere zorg kan krijgen? Bovendien is het maatschappelijk belang gediend bij een efficiëntere allocatie van zorgkwaliteit, om over de besparingen maar niet te spreken.

Wat mij betreft heeft meneer van Meeren helemaal gelijk. Hij slaat twee vliegen in één klap: betere zorgkwaliteit dankzij specialisatie en lagere (maatschappelijke) kosten als gevolg van het sluiten van middelmatig presterende afdelingen.

Mits u zelf arts bent of anderzijds ingewijd: wat weten we nu eigenlijk van het kennen en kunnen van die mannen en vrouwen in witte jassen? Geen idee toch?! Nu heb ik alle vertrouwen in de medische wetenschap en wordt de soep nooit zo heet gegeten, maar toch ben ík in ieder geval blij als er iemand over mijn schouder meekijkt die er veel meer verstand van lijkt te hebben dan ondergetekende.

Datzelfde geldt tot op zekere hoogte voor de financiële dienstverlening. Onze industrie zit vol met complexe producten en die worden ook nog eens aangeduid met vaak onbegrijpelijke jargon. Daarbij dragen wij ons eigen keurige uniform (hoewel…) en verstaan een aantal de kunst om ú te laten denken dat ze van alles verstand hebben. Ik vertel u niets nieuws door te stellen dat die arrogantie en opportunistische houding in een aantal gevallen geleid heeft tot zware stroppen.

Door schade en schande is de branche wijzer geworden en er is nu duidelijk een kwaliteit slag gemaakt dankzij beter en strenger toezicht, het wegvallen van een aantal kwakzalvers en het toetreden van partijen die een product kunnen leveren waar ze echt verstand van hebben en die bovendien het belang van de lange termijn relatie met de klant koesteren.

Wat wij echter nog missen is een soort Wim van der Meeren. Een onafhankelijke instelling die duidelijke kwaliteitscriteria vast legt in het belang van de consument. Die criteria zie ik onder andere op het gebied van advieskwaliteit, kennis niveau, klantenservice, goede nazorg, nauwkeurigheid, onafhankelijkheid en het aanleveren van relevante producten en diensten. Dat helpt de klant in de keuze van een goede financiële dienstverlener, scheidt het kaf van het koren in de financiële branche en helpt ons in de verdere opbouw en handhaving van een gezond, transparant en klantgericht imago.

Of het nu over uw lichamelijke of financiële gezondheid gaat: weet wat u koopt; er staat tenslotte vaak veel op het spel. Een geloofwaardig keurmerk helpt u daar bij. En ons…

Groet,

Jelle de Graad
Algemeen Directeur
Monex Financiële Diensten BV – http://www.monex.nl

Goedkoop is duurkoop….

Posted on by
1


Een boeiend interview op BNR vanochtend met de directeur van Eurocollege. Edu van de Walle is zijn naam en hij sprak met grote passie over zijn particulier onderwijsmodel. Zijn formule is o.a. gebaseerd op strakke spelregels, lange dagen, beleefd zijn en gepaste kleding (op donderdag zelfs in pak naar school).

Het resultaat is kennelijk een veel hoger slagingspercentage dan publieke instellingen, sneller klaar en een grotere kans op een baan. En dat kost wat, let wel: voor rekening van de student en niet de overheid. En als de student dat niet kan opbrengen dan zijn er financieringsmogelijkheden.
Kortom: wil je beter onderwijs, dan moet je bereid zijn daar voor te betalen.

Wat mij vooral opviel was zijn antwoord op de voor de hand liggende vraag of dit niet elitair was en of onderwijs niet onbeperkt toegankelijk zou moeten zijn voor allen. Zijn response was opmerkelijk: alles wat gratis is, is van slechte kwaliteit. Hij lichtte dit toe met het voorbeeld dat gratis onderwijs is vastgelegd in de Duitse grondwet en dat als gevolg daarvan de Duitse maatschappij enorm te leiden heeft onder de barre kwaliteit van haar educatief eindproduct. Kwaliteit gaat ten koste van de kwantiteit aan benodigd onderwijs.

Hoe u hierover ook denkt, hij heeft wel een punt. Zo ook in onze dienstverlening. Linksom of rechtsom, klanten eisen goed en onafhankelijk advies. Daar is kennis voor nodig en zoals meneer van de Walle al zei: dat kost geld. Is de klant niet bereid om die prijs te betalen dan kan hij met een goedkopere aanbieder in zee gaan. Indien vroeger of later blijkt dat de goedkopere variant minder resultaat oplevert, dan is dat de prijs die de klant voor zijn keuze heeft betaald. Zo niet, dan moet de duurdere adviseur zich goed op het hoofd krabben en afvragen of zijn prijs kwaliteit verhouding wel klopt. Doet hij dat niet, dan is het snel met zijn advies praktijk afgelopen.

Marktwerking heet dat en het faalt zelden in een markt met concurrerende aanbieders. In onze branche echter, bestaat er bij de regelgever nog wel eens de neiging om die marktwerking te beïnvloeden. Er komen dan meer voorschriften, meer toezicht en subjectieve beoordelingen over wat wel en wat niet goed advies is en tegen welke beloning. Ik snap die reactie wel, maar het heeft naar mijn mening potentieel het tegenovergestelde effect.

Uiteraard was de afschaffing van die belachelijke woekerpolissen, koopsompolissen en andere excessieve beloning structuren een noodzakelijke maatregel. Het verdienmodel was ten slotte zo ver uit de hand gelopen dat het beest kostte wat kost gevoerd moest worden en niemand nog enige noodzaak zag in gezonde prijs-kwaliteit concurrentie. Echter sinds daar een stokje voor gestoken is, slaat de pendule soms wel erg ver door. Het gevolg daarvan is dat de adviseur een beloningslimiet krijgt opgelegd, zonder enig inzicht of daarmee wel kwalitatief goed advies gegeven kan worden. Als dat niet zo is dan dwingt het de adviseur om in de kosten te snijden. Dat laatste kan een aantasting van de advies en service kwaliteit betekenen. Direct of indirect wel te verstaan.

De gezonde normalisatie die heeft plaats gevonden in onze branche heeft de weg vrij gemaakt voor goede adviseurs die tegen een redelijke vergoeding, gewoon goed en onafhankelijk advies geven. Sterker nog, die normalisering was voor ons en een aantal anderen een belangrijke reden om tot deze markt toe te treden.

Waar de prijs voor dat advies precies op neer komt heeft tijd nodig. De adviseurs moeten een kans krijgen om uit te vinden wat de klant bereid is te betalen voor goed advies. De klant bepaalt dat en het is dan aan de adviseur om vast te stellen of hij voor die prijs zijn kwaliteit kan waarborgen en ook nog het licht kan aanhouden. Wordt die prijs echter arbitrair gezet, wees dan niet verbaast dat daarmee de advies kwaliteit daalt, de onafhankelijkheid verwatert of nog erger: dat de klant straks op de blaren zit.

Om een Engels idioom aan te halen: You pay peanuts, you get monkeys…Of als u dat liever heeft: goedkoop is duurkoop.

Groet,

Jelle de Graad
Algemeen Directeur
Monex Financiële Diensten BV – http://www.monex.nl

Nuance….

Posted on by
1

Nuance….
Ik kom nog even terug op mijn blog van een week of wat terug. Ik constateerde dat een meneer van de Christen Unie het o.a. nodig vond om ons mede te delen dat we voortaan pas iets mogen kopen als we daarvoor gespaard hebben. Die mening mag hij natuurlijk vooral hebben, maar stelt u zich het scenario eens voor dat we daar naar luisteren en onze beleidsvormers dat in de wet op een of andere manier zouden vastleggen.

Een realistisch voorbeeld: Wie kan iedere maand genoeg van zijn inkomen wegzetten om bijvoorbeeld binnen twee jaar een auto te kopen? Laten we zeggen dat die auto €15,000 kost, delen we dat door 24 dan mag u per maand ongeveer €600 wegzetten en dan houden we ook nog rekening met een optimistische rente op u spaarrekening. Ik vermoed niet zo velen.
“Nou en……?!” zou de CU dan kunnen roepen, “dan maar niet”. Nou daar zit je dan met je barrel; dat wordt 10 jaar fietsen, voorlopig geen vakanties (behalve op de fiets) en zwaar op budget bij de Lidl. Dat is dan pech voor Henk en Ingrid.

Maar hier blijft het natuurlijk niet bij. De autohandelaar, de autoproducent, het reisbureau en de supermarkt gaan dit ook voelen meneer CU. Als modaal Nederland namelijk grootschalig op koopstaking gaat om te sparen voor een uitgave dan komen we met z’n allen ernstig in de problemen. Voorraden lopen op, investeringen uitgesteld en, erger nog, arbeidsplaatsen verloren. Nog lastiger om te sparen dus, nog minder koopkracht, nog minder productie, banen en investeringen. En de overheid? Lagere belasting inkomsten, hogere sociale lasten, verdere bezuinigingen, etc. Kortom, een versnelling in de economische malaise.

Waarom haal ik deze oude economische koe uit de sloot? Het lijkt in deze complexe tijden mode om maar wat te beweren zonder de consequenties even goed te overwegen. Vooral politici maken zich daar schuldig aan. Of het nu de euro crisis is, het pensioen akkoord, loon eisen of consumptief krediet is: Ze roepen af en toe maar wat. Daar kom je namelijk mee op TV.

Regeren (en ondernemen) is naar mijn mening verantwoord leiderschap en geen partij politiek. Vooral geldt dit in tijden als dezen, waarbij de problemen complex zijn en vragen om beslissingen die soms pijnlijk maar noodzakelijk zijn. Kost dat wat stemmen, dan is dat jammer maar een noodzakelijk offer als daarmee het land gediend is. Dit geldt niet alleen voor de regeringspartij(en), maar ook voor de oppositie. Dus niet maar wat simplistisch roepen, maar je huiswerk doen en verantwoord bestuur in het landsbelang.

Een genuanceerde mening erop na houden dus. En voordat u zegt dat ik me daar zelf ook aan moet houden:
Natuurlijk moet u niet lenen als er een redelijke kans bestaat dat u niet aan de betalingsverplichtingen kunt voldoen. Uiteraard is consumptie alleen niet de oplossing voor onze hedendaagse economische uitdagingen. Er moet daarnaast door de overheid enerzijds structureel bezuinigd worden, maar anderzijds ook effectief geïnvesteerd worden. Daarnaast dient de overheid fiscale impulsen te geven maar ook daar waar nodig belastingen verhogen. Geen zwart-wit links of rechts geleuter, maar een gewogen mix van maatregelen met lange termijn effect. Keuzes maken die nu even pijn doen, maar ons lange termijn welvaart gaan opleveren. Dan komt het allemaal goed en kunt u gewoon af en toe een nieuwe auto kopen. Op afbetaling wel te verstaan.

Groet,

Jelle de Graad
Algemeen Directeur
Monex Financiële Diensten BV – http://www.monex.nl

Wie weet wat goed voor u is…?!

Posted on by
1

Dat typisch Hollands vingertje vulde onlangs tergend mijn huiskamer. Bij Knevel en nog iemand zat een meneer van de Christen Unie die ons wijs toesprak over de rampzalige hoogte van consumptief krediet in Nederland. We leven op te grote voet, worden verleid door veel te veel consumptie en het word ons te makkelijk gemaakt om een lening af te sluiten. Daarom vindt deze meneer het nodig dat de overheid (!) ingrijpt en ons gaat beschermen tegen het kredietmonster met nog meer wetten en regels en bovendien selectie criteria voor wie wel en vooral wie niet mag lenen.

De CU meneer onderbouwde zijn conclusie met het feit dat de particuliere schuld twee keer zo groot is als de staats schuld en dat veel modale inkomens bij de schuldsanering aankloppen. Ik laat de logica van deze onderbouwing maar even voor een volgend blog, maar de relevantie is in mijn ogen op zijn best zwak te noemen.

Er werd natuurlijk druk geknikt door een aantal tafelgasten die benadrukten dat de modale Nederlandse consument de verantwoordelijkheid voor verstandig geld beleid zelf niet aan kan. Daarnaast moeten we gewoon eerst sparen, voordat je iets wil kopen. Dat doen zij kennelijk ook, dus dat moet u ook maar doen…
Er was ook een meneer van een andere overtuiging. Hij trachtte aan te geven dat het wellicht aan de consument zelf is om te bepalen wat wel en niet kan. Ook achtte hij het onmogelijk om leen regeltjes in te voeren die op iedere specifieke situatie van toepassing is. Hij gaf (terecht) aan dat wij in Nederland als geen ander in de wereld sparen voor onze oude dag en dus niet aangemerkt kunnen worden als losgeslagen leen junkies. Helaas, hij was in de minderheid en Knevel & Co vonden het wel weer welletjes.

Goed onderwerp, maar geen steek verder. Ik had gehoopt dat er eindelijk eens inhoudelijk ingegaan zou worden op de rol van de overheid in dit soort zaken. Waarom is het toch dat wij in Nederland altijd de neiging hebben om de overheid te vragen om te bepalen wat goed voor ons is? Hoe is het mogelijk dat we na al die jaren het tegendeel bewezen te hebben, we met z’n allen nog steeds denken dat de overheid de wijsheid in pacht heeft? Is mijn opvoeding niet toereikend? Hoe zit het met je eigen broek ophouden? Je eigen verantwoordelijkheden nemen? En sinds wanneer is het aan de overheid om te beslissen of je een volstrekt legaal product wel of niet mag consumeren?

Voor de aanschaf van een consumptief krediet bijvoorbeeld zijn er adviseurs. Die adviseurs zijn enerzijds gebonden aan regels en afspraken met de regelgever en (nog belangrijker) anderzijds gebonden aan hun eigen kwaliteit standaarden voor het verlenen van goed en verantwoord advies. Houd de adviseur zich niet aan de regels en afspraken met de regelgever, dan staat vroeg of laat de regelgever op de stoep met een enorme boete of erger. Stelt de adviseur het belang van de klant niet centraal en geeft zij onverantwoord advies over wat de klant financieel wel en niet kan dragen dan is het met die adviseur ook snel afgelopen. De markt (en niet de overheid) zorgt daar wel voor, zonder falen wel te verstaan.

Wat ik tracht aan te geven, is dat er natuurlijk afspraken moeten bestaan tussen de regelgever, overheid en de financiële advies branche (of welke andere branche dan ook). De maatschappelijke belangen zijn gediend bij correcte spelregels. Sterker nog , die spelregels mogen best aangescherpt worden als er spelverruwing optreedt. Daarnaast is zelf regulering en het feit dat het leveren van een slecht product commercieel nooit houdbaar is, een verdere stok achter de deur om een rode kaart te voorkomen.

Waar ik echter wel bezwaar tegen heb is wanneer de politiek denkt te moeten beslissen over wie er wel en niet met het spel mogen meespelen. Die morele afweging ligt niet in Den Haag, nog bij de buren of een of ander TV panel. Die vrije keus en verantwoordelijkheid ligt sinds uw 18e jaar bij u.

Kijk maar uit, straks mag u wettelijk niet meer dan 30 minuten per dag achter de Xbox, uw jeugdliefde niet trouwen en op zondag niet meer in de auto. Big Brother is watching!

Groet,

Jelle de Graad
Algemeen Directeur
Monex Financiële Diensten BV – http://www.monex.nl

Geld lenen kost geld; weet u nog?

Posted on by
2

Geld lenen kost geld weet u nogEen gerenommeerd Nederlands dagblad publiceerde vorige week zaterdag een benedenmaats artikel over de voordelen van rood staan ten opzichte van creditcard schuld. Wellicht was de vakantieperiode oorzaak van het tekort aan kopij voor de weekend editie en moest er nog snel wat in elkaar worden getimmerd, maar de kwaliteit van journalistiek vooronderzoek liet te wensen over.

Het onderwerp is een serieuze. Geld lenen kost geld; weet u nog? En ja, het kost bij de ene meer dan bij de andere. Zo vergelijkt de journalist de kosten van credit card schuld met die van rood staan bij de bank. Het zal u niet verbazen dat credit card schulden duurder zijn dan roodstanden. De reden heb ik al eens aangegeven: credit card maatschappijen gaan voor volume, wat ten koste van de risico kwaliteit gaat en dus is de prijs van dat risico hoger. Banken zijn wat selectiever als het gaat om rood standen en rekenen daarom een lagere risico opslag.

Om dat prijs verschil te bewijzen, vergelijkt de journalist de maximaal toelaatbare debet rente op credit cards (16%) met roodstanden bij de Nederlandse grootbanken. En dan wordt het interessant. Allereerst wordt een overzicht gepresenteerd van de debetrentes bij de zeven Nederlandse banken. De tabel is gebaseerd op de totale kosten voor (hou u vast) “…Elke maand 14 dagen € 1000 tekort”. Voor de Rabo Bank (om er willekeurig maar eentje te noemen) zijn de kosten €59,38 op jaarbasis. Een simpele rekensom leert dat dit neer komt op €4,95 rentekosten per maand voor een gemiddelde roodstand van €500. Wat weinig lijkt, maar op zijn beurt weer neer komt op een jaarlijks rentepercentage van 11.9%. Hallo?! Goedkoper ben ik wel eens, maar voordelig? En hoe zit het met andere vormen van lenen? Ik weet wel een goedkopere manier (nee, geen zorgen ik houd me voor dit blog in…).

Ook wordt een rente percentage op roodstanden aangehaald van ‘slechts’ 8,4%, maar dan wel voor een limiet van €50.000. Hoe dat te vergelijken is met de rente op een credit card limiet van gemiddeld zo’n €2500 is mij volkomen onduidelijk.

Zij nog vermeld dat de tabel overigens van een van die zeven bank komt….

Het probleem wat ik hiermee heb is dat er verkapt advies wordt gegeven over de kosten van lenen op basis van incomplete en niet vergelijkbare informatie. Risicoprofiel, voorwaarden en de manier waarop rentepercentages worden gepresenteerd zijn geen details in kleine lettertjes, maar bepalen uiteindelijk wat er nu en straks moet worden betaald. Laat je daar onvoldoende over informeren en de gevolgen doen pijn. Gegarandeerd!

Ik zit te denken of ik niet een soort vertaalboek in het leven zou moeten roepen? Een woordenboek die ‘vertaald’ tussen wat er wordt beweerd en wat er wordt bedoeld. Hierbij een aantal voorbeelden:

Beweerd wordt:                                                                                 Bedoeld wordt:
0% rente in het eerste jaar                                                            Dat halen we vanaf jaar 2 gewoon in
Slechts €4 rente per maand `                                                      Dat is dan 11% op jaarbasis
Rood staan is 7,5% goedkoper dan een credit card           Maar wel minimum €50.000 lenen en geen alternatieven kennen

…u begrijpt mijn punt. En nu die ingezonden brief schrijven.

Groet,

Jelle de Graad
Algemeen Directeur
Monex Financiële Diensten BV – http://www.monex.nl